Незалежны Рэспубліканскі Саюз МоладзіАртыкулы › Лявон Вольскі: Каляндар атрымаўся нават лепей, чым я думаў

Лявон Вольскі: Каляндар атрымаўся нават лепей, чым я думаў

Адзін з герояў арт-календару “Канец словаў” - музыка і літаратар Лявон Вольскі - дзеліцца сваімі ўражаннямі ад праекту.

– Ці дастаткова зроблена беларускімі літаратарамі для папулярызацыі беларускай літаратуры, каб пераходзіць да такіх сродкаў, як здымкі ў календары?

Па-мойму, гэта нармальны сродак папулярызацыі, таму што цяпер літаратура бясконца далёкая ад народу. У асноўным у нас творцы элітарныя, і паміж імі і народам - проста бездань. Каляндар — гэта набліжэнне да народа, хаця б да той яго часткі, якая будзе казаць: “Ну што ж гэта такое, як яны маглі!” Але ж гэта ўсё адно эмоцыі. Любыя эмоцыі - гэта ўжо плюс.

– На адной з рок-каранацый NRM выступілі распранутымі, а ў кліпе да песні “Чыстая-Светлая” Вы зняліся ў жаночым вобразе. У праекце “Крамбамбуля” вы таксама эпатуеце публіку кічавымі ўбраньнямі. Дзеля чаго?

Тое, што мы робім, - свядомыя крокі спецыяльна для таго, каб наблізіцца да гэтай цёмнай шэрай масы народу, невядомай нікому. Я маю на ўвазе “Крамбамбулю”. Ці вось, напрыклад, я збіраюся напісаць які-небудзь белетрыстычны твор, што-небудзь дэтэктыўнае ці, можа, штосьці пра вампіраў.

Як толькі ты пачынаеш рабіць штосьці блізкае да папсы, ты адразу ж падвяргаешся жорсткай крытыцы. Беларускае грамадства цяжка хворае, і трэба яго з гэтага стану выводзіць усімі даступнымі нам, творчым асобам, сродкамі. Трэба няўхільна працаваць у гэтым рэчышчы.

Што да календара, то перш за ўсё гэта бліжэй да чыстага мастацтва. Я адразу пагадзіўся ўдзельнічаць у праекце. Гэта прект, у якім бяруць удзел не толькі ты і публіка, але і фотамастакі. Атрымліваецца твор мастацтва, што мала ад цябе залежыць. Тут усю пастаноўку рабіў фатограф Андрэй Шчукін са сваімі калегамі, я толькі слухаў парады кшталту “нагу лявей, руку правей”. Я асабіста ведаю Андрэя Шчукіна, і таму няёмкасці не адчуваў. Я б не назваў гэта эратычнай фотасесіяй, гэта мастацкая фотасесія крышачку з эпатажам. І тое гэта эпатаж толькі для нашай краіны. Мне вельмі спадабалася выкананне. Атрымалася нават лепей, чым я думаў. Мне падаецца, што гэта трошкі не для вешання каляндар. Пакладу так для архіву. У мяне вісіць дома каляндар. Я там пазначаю даты канцэртаў. “Канец словаў” — гэта суцэльны твор мастацтва, які мне не хочацца псаваць.

– Наколькі далёка асабіста Вы гатовы пайсці ў агаленні дзеля мастацтва?

Пакуль настолькі, наколькі я пайшоў у гэтым календары. Ну, калі гэта сапраўды дзеля мастацтва, то настолькі, наколькі трэба. Дзеля сапраўднага мастацтва, калі гэта неабходна, давядзецца ісці.

– Праект называецца “Канец словаў”. Ці не азначае гэта, што сучасная беларуская літаратура вычарпала сваю асноўную зброю, то бок словы, і адзіным сродкам прыцягнення ўвагі застаецца голае цела?

Для мяне дзіўна было прачытаць каментар на “Нашай Ніве”: “Якія творчыя асобы, такі ў іх і пасыл, вось ў наш час былі Ніл Гілевіч, Янка Брыль, яны б да такога ніколі не дайшлі”. Дзіўнае вельмі меркаванне. Наогул у нашым грамадстве распаўсюджанае “злоснае” стаўленне да любой мастацкай акцыі. Справа ў тым, што і Янка Брыль, і Ніл Гілевіч, і Яўгенія Янішчыц, узгаданыя ў гэтым гнеўным пасыле, працавалі ў жанры традыцыйным. З чаго ім было рабіць такія акцыі?

Я напісаў нешта кшталту эсэ наконт гэтай назвы, і кожны напісаў, здаецца, нядрэнна атрымалася. Так што яшчэ не зусім канец, раз літаратары выказаліся на тэму канца словаў. Значыць, засталіся яшчэ нейкія словы, як ні парадаксальна гэта гучыць.

Таццяна Печанко, budzma.org

Апублікавана 22.06.2009 by  Андрэй.

Апошнія тэмы на форуме: